شاید اولین چیزی که با آوردن نام فریدون در ذهن من تداعی می‌شود یک صدای پر‌قدرت و یک حنجره‌ی قوی و یک جنس صدای خاص است که همیشه با فریادهای پر سوز‌ش‌، هنگام گوش کردن به آن‌، همه‌ی دغدغه‌های فکری و کاری از ذهن‌ها فراری می شوند و لذت یک موسیقی پر خشم و اعتراضی را با تمام وجود حس می‌کنیم.

افتخار می‌کنم که در خیلی از مصاحبه‌هایم این بحث بارها تکرار شده که کارهایم تداعی‌گر فریدون است و بر‌عکس بقیه که از شباهت کارهایشان با بقیه هراس دارند‌، این اتفاق را دوست دارم و برایم هیجان‌انگیز است‌. به طور کلی موسیقی‌ای که خاص پسند‌تر از سایر گونه‌ها است در خیلی از مواقع تا حدودی نزدیک به هم به نظر می‌آید، اما کسانی‌ که به این گونه از هنر علاقمندند به هر حال قابلیت کنکاش و رسیدن به تفاوت‌ها را دارا هستند و می توانند آن‌ها را تحلیل کنند‌. سوز صدای فریدون وقتی فریاد می‌زند‌: «وقتی که دستای باد...» را چه کسی است که دوست نداشته باشد؟ در هر کدام از قطعات این بزرگ مرد موسیقی‌، یک شگفتی و غافل‌گیری وجود دارد که می‌شود رویش حساب باز کرد و دوباره و چند‌باره آن‌را شنید.