يادداشتي بر آلبوم «گاهي وقتا»ي شهريار مسرور؛ : تو خودشي، هموني...

موسيقي ما- نويد غضنفري: خب، بالاخره نوبتي هم كه باشد، نوبت «ما» رسيد. بعد از مدت ها يك آلبومِ سافت راك/ كانتري (شما بخوانيد پاپ!) خوب و شسته و رفته، براي علاقه مندان هميشگي موسيقي استاندارد و بي شيله پيله، روانه بازار آشفته ( آشفته بازار؟!‌ ) موسيقي اين روزها شد؛ اتفاق خجسته انتشار آلبوم تازه شهريار مسرور- « گاهي وقتا/ Sometimes»- را مي گويم. آلبومي كه راستش الان 3 سالي مي شود خبرش را از زبان خود مسرور در جلسه مطبوعاتي فيلم «هوو» توي جشنواره فيلم فجر شنيدم. آن روز بخصوص، مسرور همراه بهمن سپهري شكيب به آن جلسه آمده بود و با اجازه تان هيچ كس هم او را نمي شناخت. من اما به لطف نوار كاست دوست داشتني و عزيز «بهشت از آن تو» و عكسي از او كه ( گيتار به دست ) توي جلد آلبوم وجود دارد و همچنين به حرمت تمام شب هايي كه توي تالار دانشگاه مان ترانه «تنهايي/ خسته بودي» را كاور (بازنوازي) كرده بوديم به سرعت شناختم اش و از او به خاطر چند ترانه خوبي كه با آن آلبوم به مان هديه داده تشكر و قدرداني كردم، همان موقع گفت كه دارد روي تهيه آلبومي تازه كار مي كند، مجموعه اي كه حالا بي هيچ سر و صدا و تبليغاتي به بازار آمده و مي ترسم از اين كه در اين جو بيمار موسيقي پاپ و هياهوي موسيقي هاي توخالي امروز، صدايش گم شود و به گوش هواداران پر و پا قرص اش نرسد.
اگر « بهشت از آن تو» كار مشتركي بود از مسرور، بهمن سپهري شكيب و با هم كاري مهرداد نوذري، حالا « گاهي وقتا» محصول خالص سليقه شهريار مسرور است و مهر و امضاي او روي هر 7 قطعه اين آلبوم تازه وجود دارد. اين جا هم درست مثل «بهشت از آن تو»، ليدهاي بدون افكت و اصطلاحا كلين/ Clean گيتار آكوستيك (سيم فلزي) وجود دارد و ريتم ها پر براس/ Brass و بيش تر براي پركاشن تنظيم شده اند. اين جا هم مثل «بهشت از آن تو» با تنوع در گونه و ريتم قطعه ها طرفيم. همچنان كه مي شود فضاي كلي آلبوم را يك جور سافت راك/ Soft Rock به حساب آورد، قطعه هاي « روز رسيدن» و « با هم بمونيم » به گونه كانتري پهلو مي زنند و مثلا « بي قرار» يك راك اند رولِ خالص به حساب مي آيد و قطعه اول، يعني « با هم و يك صدا» يك لاتين- راك به تمام معناست. به نظر مي رسد كه مسرور محدوديت هاي بي خودي اي را كه به خاطر فرم و لحن تلفيقي « بهشت از آن تو» ( حالا يا به خاطر ذات موسيقي فيلم بودن آن يا سلايق هم كارانش) براي خود ايجاد كرده بود (به عنوان مثال استفاده از نواي تار در بعضي قسمت ترانه ها ) حالا و در آلبوم « گاهي وقتا»، با خيال راحت كنار گذاشته و در عوض شش دانگ حواس اش را جمع تنظيم هاي حرفه اي، خالي از اشكال و هم گام با استانداردهاي موسيقي روز دنيا كرده است، نكته قابل اشاره اي كه اين روزها كم تر در آلبوم هايي كه به اسم پاپ روانه بازار حرفه اي موسيقي مان مي شوند به چشم مي آيد.
نكته مثال زدني ديگر در آلبوم تازه شهريار مسرور به كار گيري ملودي هاي ميني مال و البته منطبق با گونه اي است كه قطعه را نوشته و ساخته است. به عنوان مثال مي توانيم به ملودي/ موتيفي كه براي گيتار آكوستيك، در ترانه « آتيش عشق» نوشته شده اشاره كنيم يا مثلا به نواي تكرار شونده هارمونيكا (سازدهني) در آهنگ راك اند رول « بي قرار» و تركيب هايي كه با پيانو الكتريك و كي بورد در ابتداي ترانه و اواسط آن وجود دارد كه با ايمپروايزهاي گيتار ديالوگ جذابي را بوجود آورده است.
پيش تر گفته شد كه « گاهي وقتا» محصول خالص سليقه مسرور است كه البته با توجه به اين كه آهنگ سازي، تنظيم، كلام (ليريك)، نوع خوانندگي و براي بيش تر سازهاي به كار رفته توي آلبوم حتي نوازندگي، كار او است، جاي هيچ گونه شك و ترديدي براي اين ادعا باقي نمي گذارد.
آهنگ زيباي « با هم و يك صدا»، اين طوري شروع مي شود؛ «اگه من يه ستاره ام/ تو خود آسموني/ مثه يه بركه نيستي/ نمي توني يه جا بموني/ اگه من يه قطره ام/ تو يه دريا بزرگي/ مثه نفس كشيدني/ تو خودشي، هموني...خودشي هموني...»، به نظر مي رسد كه شهريار مسرور با ارائه اين آلبوم تازه مي خواهد ثابت كند كه گويي خيال ندارد مثل بركه يك جا بماند و مثل خيلي از آثار ارائه شده اين روزها دائم در جا بزند. « گاهي وقتا» يك اثر راك شسته و رفته است كه در نهايت حيرت، به شدت مستعد پاپ شدن است.

نظرات