|
|
|
|
|
![]() |
![]() |
||
![]() |
|||||||
|
|||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
![]() |
Copyright 2008-2012 © www.musicema.com استفاده از مطالب سایت رسمی موسیقی ما فقط با ذکر منبع مجاز است | کلیه حقوق و امتیازات این سایت متعلق به گروه موسیقیما و شرکت توسعه فناوری نوآوران پارسیس است مجموعه سایت های ما: سینمای ما، موسیقی ما، تئاترما، فوتبال ما، بازار ما، آگهی ما |
بازديد ديروز: 327622 متوسط بازديد هفته گذشته: 432573 بيشترين بازديد: سه شنبه 3 آبان 1390 1245778 مجموع بازديدها: 317715369 |
|
|||||||||||||||||||||||
موسيقي ما: ممنون از توجه شما دوست عزيز، اما به نظر ما درتلفظ نام Paul Mccartney ، حرف n خوانده نمی شود، بنابراين در فارسی هم بايد همان طور نوشتش که در انگليسي خوانده می شود يعني؛ پل مک کارتی. باز هم ممنون.
با اینکه با پیامی که نگارنده ی مقاله در صدد انتقال آن هست ، موافق نیستم ولی جمله ای در مقاله به چشمم خورد که به نظرم اعترافی ناخواسته از نوید غضنفری عزیز است :
""مایکل همچنان ترکیبی از همان جینجر راجرز ترکه ای و چاپلین زمانه ما بود که می خواست سرگرم مان کند و ما تماشاگران هزار و یک چیز دیده و شنیده، مقاومت می کردیم.""
بله .. ما مقاومت میکردیم. با گذار به دوران پست مدرن و تحت تاثیر آموزه های آن در مقابل هر لذتی که "رو " بود مقاومت میکردیم . با اینکه بدنمان شدیدا در پی این بود که با شنیدن موسیقی او تکانی به خود بدهد ولی ما مقاومت میکردیم چون یاد گرفتیم که بزرگ شدن ، فرهیخته شدن گذر کردن از مایکل جکسون است.
گرچه در همان اصالت محتوا و رجحان آن بر فرم تردید وجود دارد ولی بی انصافی ست که جکسون را در فرم و شکل خلاصه کنیم . گرچه شکل را به بهترین نحو ممکن ساخت ولی آیا این شکیل بودن لزوما به معنای بی محتوا بودن است ؟ شاید اگر در مقاله ی شما جای نام مایکل جکسون از نام بریتنی یا جاستین و یا حتی مدانا استفده کنیم ، حق مطلب ادا شود ولی بی انصافی ست که جکسون را نماینده ی شکل و خالی از محتوا بدانیم . به گمان من هیچ خواننده ای اندازه ی جکسون از نماد گرایی در کلیپ هایش استفاده نکرد . شعر هایش به اندازه ی کافی قابل تامل بود و این هنر او بود که او هم شکل را داشت و هم محتوا . این است که موسیقی او را جاودانه ساخته است .
موسیقی او بر خلاف هنرمندان صرفا معنا گرا ، هم سریع با مخاطب ارتباط برقرار میکند و بر خلاف هنرمندان پاپ ، هم خوب این ارتباط را حفظ میکند . همین فاکتور جکسون را از خیل عظیم هنرمندان شکیل پاپ و همینطور هنرمندان آشفته ی راک جدا میکند .
چرا موسیقی او هنوز هم میفروشد ؟ قبول کنیم که شکل و ظاهر روزی تازگی خود را از دست میدهد ولی هنوز پس از گذشت بیش از دو دهه موسیقی او بالاتر از "همه" فروش میکند . امری که در موسیقی و فرهنگ زوال گرا و دوروزه ی پاپ غیر عادیست .