این ماجرا شاید برای شما هم پیش آمده باشد؛ در تاکسی نشسته‌اید و متوجه می‌شوید، کنار دستی‌هایتان دارند تند تند درباره مدل‌های مختلف یکی از مارک‌های گیتار و نکات مثبت و منفی آن صحبت میکنند. به چهره‌اشان که نگاه می‌کنید، متوجه می‌شوید سن و سال آن‌ها کمتر از آن است که این طور تخصصی در مورد این موضوع بحث کنند. همان طور که پیش خودتان در حال سبک و سنگین کردن ماجرا هستید، از نشانه‌های بیشتری که می‌دهند٬ متوجه می‌شوید که بغل دستی‌های شما دارند درباره بازی «گیتار هیرو» صحبت می‌کنند.

بازی‌های کامپیوتری سر از همه چیز درآورده‌اند و اصلا تعجبی هم ندارد که دنیای موسیقی را هم فتح کرده باشند. بازی‌هایی مثل «گیتار هیرو»، «راک بند» و «راک رولوشن» ظرف مدت کوتاهی توانستند لذت نواختن موسیقی را از طریق دنیایی مجازی هم به علاقه‌مندان دنیای بازی‌های دیجیتال هدیه کنند. هر روز هم که می‌گذرد، سفره چنین بازی‌هایی رنگین‌تر از دیروز می‌شود و جلوه‌های تازه‌ای پیدا می‌کند.

شهر بازیِ موسیقی

قصه طراحی و ساخت بازی برای عالم موسیقی بحث دیروز و امروز نیست؛ ماجرا چندین سال پیش شروع شده و خیلی مفصل‌تر از این حرف‌هاست. برای درک میزان گستردگی ماجرا، کافی است یک لحظه پیش خودتان فکر کنید تا ببینید چند سبک موسیقی می‌شناسید؛ تمام شد؟ خُب، حالا هر چندتایی که می‌شناختید، مطمئن باشید که در بازار بازی‌های مخصوص موسیقی، دست کم یک بازی درست و درمان برای هر کدام از آن‌ها پیدا خواهید کرد. حتی بازار «بازی‌های مخصوص هم‌خوانی با آهنگ» (Karaoke Video Games) هم بسیار گرم است. از آن جایی که این روزها بحث بازی‌های موسیقی راک داغ است، ما هم به سراغ دو بازی مشهور این وادی رفته‌ایم تا ببینیم در این شهر بازی چه خبر است.

1) گیتار هیرو (Guitar Hero)

تاریخچه: بازی «گیتار هیرو» اولین بار در سال 2005 با همکاری شرکت‌های ردآکتین (RedOctaine) و اَکتیویژن (Activision) به بازار آمد. شرکت ردآکتین ایده ساخت این بازی را از یکی از بازی‌های شرکت کونامی (Konami) با محوریت ساز گیتار الهام گرفت و آن را با بودجه‌ای یک میلیون دلاری و با همکاری شرکت «هارمونیکس میوزیک سیستمز» تهیه و به بازار داد. بازی به موفقیت عظیمی دست پیدا کرد و پس از آن بود که بازی «راک بند» (Rock Band) هم به بازار آمد. در ادامه کار، شرکت اَکتاویژن برای تقویت تیم طراحی با شرکت نِوِرسافت (Neversoft)، که پیش از این سری بازی‌های «اسکیت بوردِ تونی هاوک» را به بازار داده بود، متحد شد. تا به امروز، چهارده عنوان از بازی «گیتار هیرو» وارد بازار شده و در این میان گروه‌های «متالیکا» و «اِیروسمیت»، بازی‌های «گیتار هیرو» مخصوص خود را داشته‌اند. چهار عنوان اصلی این بازی – که بسیار هم محبوب هستند – از این قرارند: «گیتار هیرو»، «گیتار هیرو 2»، «گیتار هیرو 3: اسطوره‌های راک» و «تور جهانیِ گیتار هیرو». نسخه جدید این بازی هم قرار است به زودی وارد بازار بشود.

نحوه بازی: این بازی را به وسیله انواع مختلف پلی استیشن و ایکس باکس می‌شود انجام داد. برای این کار، ابتدا لازم است که وسیله جنبی آن – که شبیه به گیتار است – را به دستگاه خود وسیله کنید. پس از آن وظیفه شما این است که نت‌هایی را که بر روی صفحه می‌بینید، طوری بنوازید که تماشاگران مجازی خود را به وجد بیاورید. میزان هماهنگی گیتار نواختن شما به وسیله تصویر دسته گیتار که بر روی صفحه نمایش به چشم می‌خورد، مشخص می‌شود. از سال 2008 به بعد هم که بازی «تور جهانیِ گیتار هیرو» به بازار آمده، قضیه مفصل‌تر شده و شما می‌توانید علاوه بر گیتار لید و بیس، خواننده و درامر را هم کنترل کنید.

معمول‌ترین حالت این بازی، Career Mode، است؛ در این حالت شما می‌توانید در کنار گروه موسیقیِ بازی، وارد اجراهای خیالی بشوید و از چهار تا شش ترانه را اجرا بکنید. وقتی که ترانههای این بخش را به صورت کامل اجرا کردید، اجازه اجرای ترانه‌های دیگری هم به شما داده خواهد شد. یک خبر خوش! در این حالت شما می‌توانید از اجراهای خود درآمد هم کسب بکنید و آن را در مراحل دیگر بازی خرج کنید. در حالت دیگر بازی، Quick Mode، شما می‌توانید سرعت و سطح دشواری اجرای آهنگ را هم مشخص کنید. تنظیم شخص نوازنده، مدل گیتار و طرح روی آن هم برعهده شما خواهد بود. پس از اجرای هر ترانه، میزان دقت شما در نواختن صحیح نت‌ها ارزیایی می‌شود و امتیاز کسب می‌کنید. اغلب ترانه‌هایی را هم که در حین بازی می‌شنوید، بازخوانی ترانه‌های مشهور هستند که توسط شرکت «ویوگروپ ساوند» (WaveGroup Sound) ضبط شده‌اند.

دسته بازی: دسته‌هایی شبیه به گیتارهای گیبسون اِس. جی. (Gibson SG)، گیبسون ایکس-پلورر (Gibson X-Plorer) و گیبسون لو پل (Gibson Le Paul). دسته‌ای که برای نواختن از آن استفاده می‌کنید، در موارد بسیاری حس نواختن گیتاری واقعی را به شما خواهد داد. اگر هم دست چپ هستید، اصلا جای نگرانی نیست چون دسته‌ها طوری ساخته شده‌اند که شما هم می‌توانید به راحتی از آن‌ها استفاده بکنید.

2) راک بند (The Rock Band)

تاریخچه: بازی «راک بند»، که بازی گروه «بیتلز» هم یکی از زیرمجموعه‌های آن است، توسط شرکت «هارمونیکس میوزیک سیستمز» طراحی و در سال 2007 توسط «MTV Games» وارد بازار شد. این بازی هم برای دستگاه‌های پلی استیشن و ایکس باکس طراحی شده است. تاکنون حدود چهار میلیون عدد از این بازی به فروش رفته و سودی در حدود 600 میلیون دلار در سطح جهانی نصیب سازندگان خود کرده است. درپی موفقیت چشمگیر این بازی، بخش دوم آن با عنوان «راک بند 2» در سپتامبر 2008 به بازار آمد.

نحوه بازی: در این بازی، شما می‌توانید عضو یک گروه موسیقی راک بشوید؛ وسیله‌های بازی شما به سه دسته تقسیم می‌شوند: گیتار لید، گیتار بیس و درام. در ضمن میکروفون هم در اختیار شما قرار خواهد گرفت. وظیفه شما این است که نت‌هایی را که روی صفحه نمایش خود می‌بینید، بنوازید. در سی دیِ بازی حدود 58 ترانه موجود است و صدها ترانه را هم می‌توانید برای استفاده در پلی استیشن و ایکس باکس دانلود کنید. این بازی دو حالت اصلی دارد؛ حالت تور جهانی به همراه یک گروه راک و حالت تور سولو، که خودتان همه کاره هستید.

دسته بازی: دسته‌ای شبیه به گیتار فندر استراتوکستر (Fender Stratocaster) و کنترل کننده درام.

حواشی بازی «گیتار هیرو»

- گروه امریکایی «اِیروسمیت» از فروش بازی «گیتار هیرو: اِیروسمیت» بیشتر از هر یک از آلبوم‌های استودیویی خود در آمد کسب کرده است.
- در پی محبوبیت بازی «گیتار هیرو»، شرکت کونامی در سال 2008 بازی «راک رولوشن» (Rock Revolution) را به بازار داد که شباهت‌های بسیاری به بازی «تور جهانیِ گیتار هیرو» دارد.
- اکسل رُز (Axl Rose)، خواننده و نفر اول گروه «گانز ان رُزز» (Guns N' Roses)، از استفاده غیرقانونی ترانه‌های گروه – صرف حضور اسلش (Slash)، گیتاریست گروه، در آن‌ها – در این بازی، زبان به شکایت گشود.
- انجام بازی «گیتار هیرو» قلق‌های خاص خود را دارد. حتی اگر در دنیای واقعی خوب گیتار می‌زنید، باز هم دلیل نمی‌شود بتوانید بازی «گیتار هیرو» را خیلی خوب انجام بدهید. البته برعکس قضیه هم ممکن است. دلیل این مسئله هم به فرق‌های گیتار بازی و گیتار واقعی برمی‌گردد.
- سری بازی‌های «گیتار هیرو» پول کلانی روانه جیب سردمداران شرکت‌هایی مثل اَکتیویژن، ردآکتین و هارمونیکس کرده است؛ با این همه کسانی که طراحی بازی‌ها را انجام می‌دهند، دستمزد چندانی دریافت نمی‌کنند. به گزارش روزنامه مترو، درآمد مبتکران چنین بازی‌های سودآوری، بیشتر از ساعتی 100 تا 150 دلار نیست.