تیم مک‌گراو (Tim McGraw) در سال 1967 در لویزیانای امریکا متولد شد. تا یازده سالگی با مادر و ناپدری‌اش زندگی می‌کرد تا این که متوجه شد پدر واقعی‌اش یک پرتاب‌گر بیس‌بال به نام تاگ مک‌گراو است. او در آن زمان حتی به دیدن پدر واقعی‌اش رفت ولی تاگ حاضر نشد قبول کند که تیم پسر اوست. در 18 سالگی‌اش، تاگ با دیدن شباهت‌های خودش و تیم این واقعیت را قبول کرد و این دو تا زمان مرگش در 2004 ارتباط بسیار نزدیکی با هم داشتند.

تیم دوران کوتاهی نیز به دانشگاه رفت. در کنار بازی بیس‌بال برای تیم دانشگاه، یادگیری گیتار را هم شروع کرده بود. اما بعد از مدتی و درست در همان روزی که قهرمان موسیقی‌اش یعنی «کیت وایتلی» فوت کرد، او هم از دانشگاه اخراج شد و به این شکل سراغ علاقه‌ی اصلی‌اش یعنی موسیقی رفت و گاهی اوقات با وانت به سفرهای کاری جاده ای می رفت.

یک سال بعد از اخراجش از دانشگاه توانست با کمک پدرش تاگ در استودیوی کرب چند ترانه ضبط کند و بعد از دو سال آلبوم‌اش با نام خودش «تیم مک گراو» (Tim McGraw) پخش شد که می‌توان گفت هیچ یک از ویژگی‌های موسیقی زمان حال تیم را در خود نداشت. درست یک سال بعد بود که بالاخره شانس با تیم همراه شد و با آلبوم «نه یه لحظه زودتر» (Not A Moment Too Soon) به رتبه 1 برترین آلبوم‌های آمریکا و همین‌طور سبک کانتری رسید و دو تک ترانه‌ی این آلبوم نیز بین شنونده‌های رادیو طرفداران بسیاری پیدا کردند. از اینجا بود که زندگی هنری تیم استارت زده شد و ادامه پیدا کرد. اما حتی تا آلبوم بعدی‌اش به نام «همه چیزی که میخوام» (All I Want) نتوانست روح اصلی‌اش را در موسیقی پیدا کند و هنوز خواننده‌ای نا‌پخته بود. این قضیه جزدر موسیقی‌اش از تیپ ظاهری او نیز پیدا بود.

بدین ترتیب از سال 1997 تیم مک‌گراو تبدیل شد به خواننده‌ای که می توانید پخته‌اش رو در آلبوم جدیدش ببینید. در این زمان بعد از ازدواجش با «فیت هیل» خواننده‌ی زن موفق سبک کانتری آلبوم بعدی‌اش با نام «همه جا» (Everywhere) انتشار یافت. در این آلبوم اکثر خصوصیات او آشکار است و تنها فرقش این است که این آلبوم کمی جاده‌ای است؛ یعنی هنوز به تمام مضمون‌های مورد علاقه‌اش نرسیده بود. در این آلبوم ترانه‌ی «این عشق توست» که به‌ همراه همسرش اجرا کرده بود به موفقیت جهانی دست پیدا کرد و در ادامه، تور کنسرتی که با فیت هیل برگزار کرد به یکی از پرفروش‌ترین و بهترین تور‌های کنسرت تاریخ موسیقی تبدیل شد. در این سال تیپ ظاهری‌اش نیز به یک خواننده‌ی حرفهای تغییر کرد.

یکی از ویژگی‌های بارز آلبوم بعدی‌اش «مکانی در خورشید» (A Place In The Sun) در سال 1999 ترانه‌ای بسیار فوق العاده به‌ نام «لطفا من رو بیاد بیار» است که هنوز یکی از زیبا‌ترین ترانه‌های تیم است. این قطعه که بازخوانی آهنگ «رودنی کراول» است به موفقیت بزرگی دست پیدا کرد. هرکسی که به موسیقی علاقه دارد و کمی هم از احساسات در گوش کردن یک قطعه موسیقی استفاده می‌کند، باید به این ترانه گوش دهد.

تیم مک گراو در سال 2001 با یکی از بهترین آلبوم‌هایش یعنی «این سیرک رو راه بنداز» (Set This Circus Down) به خواننده‌ی مورد علاقه‌ میلیون‌ها آمریکایی تبدیل شد. هر 4 تک ترانه‌ی پخش شده‌ از این آلبوم به رتبه‌ی 1 چارت کانتری دست یافتند و زیباترین آنها قطعه‌ای بود به‌ نام «همیشه عصبانی» با بک‌گراند صدای همسرش «فیت هیل». این ترانه درباره‌ی حرف‌های یک مرد به همسر سابقش است بعد از گذشت چندین سال از جدایی‌شان.

بعد از این آلبوم تیم به موفقیت‌های بزرگی دست پیدا کرد؛ معروفیت بین طرفداران بی‌شمار و فروش بالای آلبوم‌هایش و حتی بازی در چند فیلم سینمایی و حک شدن نامش بر پیاده‌روی افتخارات هالیوود. بعد از آلبوم نه چندان با کیفیت «تیم مک‌گراو و دکترهای رقص» (Tim McGraw and the Dancehall Doctors)، تیم توانست یک آلبوم بسیار پرمعنی و پرفروش ضبط کند. آلبوم «یک جور زندگی کن انگار در حال مردن بودی» (Live Like You Were Dying) در سال 2004 از تمام آلبوم‌های قبلی تیم جلوتر رفت و بهتر شد. در این آلبوم مضامین اجتماعی جای ترانه‌های عاشقانه را گرفت و با نگاه به کل موسیقی تیم باید گفت او کارش با مسائل اجتماعی و مشکلات خانوادگی از این آلبوم شروع شد. این آلبوم از نظر ترانه قوی‌تر از بقیه کارهایش بود و بخاطر این آلبوم جایزه‌ی گرمی بهترین اجرای کانتری مرد را دریافت کرد. معروفترین ترانه‌ی آلبوم که هم‌نام آلبوم بود ترانه‌ای درباره‌ی مرگ و زندگی‌ست و موزیک ویدئوی آن شامل تصاویری بود از تاگ مک‌گراو، پدرش که در همان سال فوت کرد.

آلبوم «بزار بره» (Let It Go) در سال 2007 با توجه به خوب بودنش نتوانست خوب بفروشد و به سیری نزولی در حرفه موسیقی او به شمار می‌آید، به جز دو ترانه (از جمله بازخوانی ترانه سوءظن) بقیه قطعات کمی ضعیف بود. اما چندی نگذشت که او کار ضبط آلبوم تازه‌ای را شروع کرد که حالا به بازار آمده است.

«صدای جنوبی» (Southern Voice) آلبومی‌ست که اگرچه با تاخیر پخش شد اما برای طرفداران تیم مک‌گراو مثل مرهمی بر انتظاری دو ساله بود. این آلبوم بازگشتی بسیار عالی برای تیم مک گراو است.