موسیقی ما - شوبرت علاقه بسیاری به آواز داشت و بسیاری از کارهای زیبای آوازی خود را در نوجوانی تصنیف کرد. او عاشق اشعار گوته بود و اولین کار آوازی خود را در هفده سالگی بنام «Gretchen am sponnarade» ساخت. سال پس از آن حدود 150 کار آوازی ساخت و در نوزده سالگی که تجارب بسیاری در ساخت موسیقی آوازی بدست آورده بود، 180 اثر شامل کارهای آوازی، اپرا، سمفونی و مس خلق کرد.

قطعه «آوه ماریا» (Ave Maria) از شوبرت از بارزترین کارهای او می‌باشد، به‌ گونه‌ای که در زمان زندگی او بارها و بارها به صور مختلف تنظیم و ضبط شد. در این قطعه ملکه بزرگ فرشتگان از آسمان به زمین می‌آید تا از دختر فقیری که تنها و بی‌کس می‌باشد، دلجویی کند.

کارهای آوازی شوبرت آنقدر شهرت جهانی دارد که حتی بسیاری از مردم که با موسیقی کلاسیک آشنا نیستند نام شوبرت را با موسیقی آوازی مترادف می‌دانند. منتقدین موسیقی دلیل این امر را عدم وجود احساسات پیچیده و سنگین در کارهای شوبرت که فقط برای عده قلیلی قابل هضم می‌باشد، می‌دانند. اشعار کارهای شوبرت اغلب راجع به عشق، محبت، طبیعت، تقوی و خلاصه هر آنچه مردم در زندگی عادی با آن در ارتباط هستند می‌باشد.

استفاده از ملودی‌های زیبا برای این اشعار بدون آنکه موسیقی را به حالت مبتذل بکشاند، نیز از جمله ویژگی‌هایی است که کارهای او به‌ سادگی در گوش و دل شنونده جای باز می‌کنند.

او در بیست و یک سالگی تصمیم گرفت که زندگی خود را تمام و کمال وصف موسیقی کند و برای همین منظور از خانه پدری بیرون رفت و با دوستان خود زندگی می کرد. به شدت کار می‌کرد؛ از صبح زود تا نیمه‌های شب، گویا می‌دانست که عمر کوتاهی خواهد داشت. کارهایش را یکی پس از دیگری به سرعت می‌نوشت و منتشر می‌کرد. در این میان فقط بعد از ظهرها برای تفریح با دوستان به رستوران‌ها و کافه‌ها می رفتند و احیانا" با هم بیلیارد بازی می‌کردند.

هفته‌ای یکی دو شب هم دوستان کنار هم جمع می‌شدند و شوبرت به اجرای کارهای خود توسط پیانو می‌پرداخت؛ والس و آوازهای زیبا که شور و شادی بسیاری به میان محفل صمیمی دوستان می‌آورد. اغلب دوستان او از قشر تحصیل کرده و متوسط جامعه بودند و او هرگز همدم اشراف نشد.

منبع: گفتگوی هارمونیک