اینجانب، بابک ریاحی پور، پیرو مطلب قبلی ام در رابطه با پدیده «ساسی مانکن»، لازم است که چند نکته را جهت شفاف سازی ماجرا عرض نمایم. شاید خیلی ها کنجکاو هستند که بدانند من طرفدار موسیقی گونه «رپ» هستم یا نه؟ که باید خدمت این دوستان عرض کنم؛ خیر، بنده در خانه ام موسیقی رپ گوش نمی کنم، سبک موسیقی مورد علاقه ام «پروگرسیو راک» است. اما این موضوع باعث نمی شود که به گونه های دیگر موسیقی توجهی نکنم.
دیگر این که بعضی از فرم های موسیقی را بیش تر به عنوان یک پدیده اجتماعی نگاه می کنم تا مثلا بررسی موسیقایی آن، همیشه هم اعتقاد داشته ام و گفته ام که گونه «رپ» را یک نوع موسیقی نمی دانم، رپ در واقع یک نوع قصه سرایی است، به این خاطر که از لحاظ فنی، آن چیزی را که ما به اش موسیقی می گوییم، توی آن اتفاق نمی افتد. رپ در واقع نوعی داستان سرایی است همراه با ریتم و آهنگ. بنابراین حرف های من راجع به ساسی مانکن، تعریف از موسیقی اش نیست، می گویم این آقا توی این بازار بل بشوی موسیقی زیرزمینی توانسته خودی نشان بدهد، آن هم در دوره ای که این جور گروه ها دارند مثل قارچ سر از توی زمین در می آورند. در واقع من توی آن مطلب می خواستم بگویم که چی می شود که کارهای کسی مثل ساسی مانکن انقدر گل می کند و خیلی های دیگر صرفا در حسرت رسیدن به محبوبیت کارهای او باقی می مانند. خب، البته می دانم که این حرف من امکان دارد هم حرص بسیاری از طرفداران سبک راک را در بیاورد و هم کسانی که توی همین سبک و سیاق کار می کنند و دوست دارند که معروف بشوند را.
در این یادداشت کوتاه اصلا قصد عذرخواهی از این که از ساسی مانکن و کارهایش تعریف کرده ام ندارم، پای تمام حرف هایی هم که زدم ایستاده ام، فقط خواستم توضیح مختصری عرض کنم تا مبادا سوء تفاهمی بوجود بیاید. این که شاد کردن ملت هیچ ایرادی ندارد. باید بپذیریم که خیلی از مردم ما سلیقه موسیقی شان همین است و ما هرچقدر هم که تلاش بکنیم، طی 300 سال هم نمی توانیم سلیقه شان را از این تیپ موسیقی به مثلا موسیقی «پینک فلوید» و ... معطوف کنیم، پس بهتر است زور زیادی نزنیم. برای هر سبکی مخاطبی وجود دارد و هر کس باید به دنبال مخاطب سبک موسیقی خودش باشد. وقتی کارهای کسی مثل ساسی مانکن در جامعه ما انقدر گل می کند، خب یک پیامی هم دارد، صرفا نباید بگوییم کارهای این آقا چیپ و لول پایین است، در واقع این یک بازتابی است از جامعه ما؛ این که در این چند وقت اخیر مثلا از لحاظ اقتصادی خیلی به مردم مان فشار آمده. تجربه نشان داده هر وقت در جامعه ای این طوری بشود، بیش تر آن فرمی از هنر مورد توجه عموم قرار می گیرد که صرفا سرگرم کننده است، طبیعتا در این دوران هیچ کس حوصله تفکر ندارد!
آن دسته از هنرمندان توی این دوران موفق هستند که بخش تولید لذت را در مغز آدمیزاد قلقلک می دهند. آن هایی هم که خیلی دوست دارند این کار را بکنند اما عرضه اش را ندارند بهتر است بروند تلاش کنند، آن هایی هم که از این تیپ موسیقی بدشان می آید، خب گوش نکنند، مگر کسی مجبورشان کرده است؟ در آخر باید بگویم از این که مطلب ام باعث شده عده ای از اقشار روشن فکر و «بهتر دان» (!) جامعه عصبانی بشوند بسیار خوشحالم!
یاداشت قبلی بابک ریاحیپور درباره پدیده ساسی مانکن و همچنین نظرات کاربران سایت درباره این مطلب را اینجا بخوانید.
شما هم بنويسيد (24)...
