![](https://www.musicema.com/sites/default/files/styles/300/public/SARA9696%20copy.jpg?itok=jV9t1_IN)
گفتوگو با یگانه حسینینیا و آرش هژیر آزاد دربارهی اجرایشان در «موسیقی-تجربه»
مثلِ خارج است!
موسیقی ما - پنجشنبه، دوئت لیرا به آهنگسازی و نوازندگی پیانوی «آرش هژیرآزاد» و نوازندگی ویولن «یگانه حسینینیا» در قالب سلسله اجراهای «موسیقی تجربه» در تالار رودکی تهران روی صحنه میرود. «تهران-مریخ» ده قطعه برای ویولن و پیانو است که ماهیت تمام قطعات المانهایی هستند که در علم ستارهشناسی مورد بحث و گفتوگو قرار گرفتهاند. فضای آزاد موسیقی این قطعات، کاملاً ملهم از فضای موسیقی کلاسیک است؛ اما شاید نتوان آن را در دسته بندی موسیقی کلاسیک قرار داد. تهران مریخ تلاشی است برای ساکت نماندن سازندگانش در برابر احساسات در نگاه به کیهان و هستی. با این دو هنرمند به بهانهی اجرایشان در «موسیقی- تجربه» به گفتوگو نشستهایم:
یگانه حسینی نیا: یکی از زیباترین ترکیبات است.
آرش هژیر آزاد: این شانسی بود که ما داشتیم. اگر ایشان کلارینت مینواخت یا من ساز دیگری، قضیه این همه جدی نمیشد.
یگانه حسینینیا: ما سال 89 تصمیم گرفتیم اولین کنسرتمان را به صورت رسمی برگزار کنیم و به همین خاطر کلیسای آلمانها را اجاره کردیم و کنسرت گذاشتیم. برای آن اجرا بلیت هم فروختیم. یادم میآید که سالن پر شده بود و استقبال خیلی خوبی از برنامهی ما شد. ما در آن اجرا، فقط رپرتوار کلاسیک – بیشتر موتسارت- نواختیم و به نظرم تجربهی بسیار خوبی برای هر دوی ما بود. اولین کنسرت حس بسیار خوبی بود و دیگر تا سال 93 اجرا نکردیم. این طور نیست آرش؟
آرش هژیر آزاد: چرا در فستیوال کلاسیک تا معاصر اجرا داشتیم.
یگانه حسینینیا: بله! آن فستیوال در سالن آوینی دانشگاه تهران انجام شد و ما در آن «دورژاک» نواختیم. دوئت ما بیشتر داشت شکل میگرفت تا خرداد 93 که ازدواج کردیم و همان سال یک کنسرت در تالار رودکی برگزار کردیم که خیلی باشکوه بود. ما عروسی نگرفتیم؛ با خودمان می گفتیم این انگار جشن عروسیمان میشود.
آرش هژیر آزاد: همه شب عروسیشان خوش میگذرانند، ما داشتیم زجر میکشیدیم.
یگانه حسینینیا: فقط قطعات کلاسیک نواختیم. رپرتوار بسیار سختی بود.
آرش هژیر آزاد: نزدیک عید بود و ترافیک بسیار وحشتناک. قرار بود اجرای ما ساعت 8 شب باشد و قاعدتا باید 6 و نیم آنجا میبودیم؛ اما یک ربع به هشت رسیدیم. دیگر خودتان ترافیک را تصور کنید.
یگانه حسینینیا: دو ساعت اتوبان کردستان قفل بود. همهاش احساس میکردم که ایکاش من بتوانم پرواز کنم. تالار رودکی هم طوری است که سر ساعت اجراهایش شروع شود. نه تست نور دادیم و نه ساوندچک؛ خودمان را برای اجرا آماده بودیم؛ اما انقدر استرس داشتیم که نمیدانستیم چه اجرا میکنیم. سالن هم یک هفته قبل از اجرا سولد اوت شده بود. مانده بودیم که این همه آدم چطور ما را میشناسند؟
یگانه حسینینیا: میتوانست بهتر باشد؛ اما برای من قابل قبول بود. بعد که فیلمها را میدیدیم لااقل حالمان بد نمیشد (خنده) دیدهاید که بعضی وقتها حالِ آدم بد از کاری که انجام داده است، بد میشود؟ اما به هر حال میتوانستیم بهتر باشیم. ای کاش اجرا را کمی عقب میانداختند؛ اما باز تجربهی خوبی بود؛ به هر حال تا الان اجرایی نداشتیم تا اینکه موسیقی- تجربه ما پیشنهاد این اجرا را داد.
یگانه حسینینیا: من بهشان گفتم چرا دارید این کار را انجام میدهید؟
آرش هژیر آزاد: شاید اگر پیشنهاد این دوستان نبود ما به این زودی دیگر انگیزهی برگزاری کنسرت را نداشتیم؛ آدم با خودش فکر میکند این همه هزینه و زحمت برای چه؟ ضمن اینکه به هر حال استرس خود موزیک هم وجود دارند. حالا اما تمام کارها را خودِ این فستیوال انجام میدهد و نکتهی جالب این است که سراغ آلبوم اولیها آمدهاند وبا طعم موسیقی دیگری کار میکنند؛ البته خیلی از گروهها هم آلبوم اولی نیستند؛ اما موزیکشان بسیار خاص است. در واقع برگزارکنندگان تنها دنبالِ اجرای موسیقی برای کسب درآمد نبودهاند و کاری فرهنگی انجام دادهاند. خودشان هم هزینهی سالن و فیلممبرداری و غیره را میدهند.
یگانه حسینینیا: خیلی مثل خارج است (خنده)
آرش هژیر آزاد: شاید اگر آنها نبودند ما هیچگاه برای این آلبوم کنسرت نمیدادیم؛ هزینهها ممکن است کمرشکن نباشد اما دلخور کننده است و از آن بدتر بازخوردی هم ندارد. چرا نباید از این فستیوالها چند تا باشد. جشنوارهی فجر میتواند این وظیفه را به عهده بگیرد؟ اما همیشه موزیسینهای پاپ در آن حضور دارند.
یگانه حسینینیا: امیدوارم این حرکت ادامه داشته باشد.
آرش هژیر آزاد: هنرمند به انگیزه نیاز دارد؛ همین که سایت موسیقی ما مثلا با ما گفتوگو میپردازد برای ما انگیزه ایجاد میکند.
آقای هژیر آزاد شما اصولا آدم کمکاری در موسیقی هستید؟
آرش هژیر آزاد: از لحاظ شخصی نه؛ میدانید کار موزیسین دو شکل است. فعالیتهای شخصی که ممکن است خروجی پیدا کند یا خیر؟ اما با این وجود من خودم را خیلی پرکار نمیدانم؛ مشکلی که خیلی از ما موزیسینها به خصوص آنانی که علاقهمند به نوع متفاوتی از کار هستند و به موسیقی بیکلام اعتقاد دارند، داریم این است که عموم مردم با این موسیقی ارتباط ندارند؛ این افراد برای اینکه بتوانند حجم کارهایی که به صورت شخصی انجام میدهند را ارایه دهند با مشکل مواجه شوند.
یگانه حسینینیا: معروف تر! نه الزاما بهتر.
آرش هژیر آزاد: نه حتما بهتر هستند. ببینید کارهای من بیشتر در محیط دانشگاهی است که کمتر شنیده میشود؛ اگرچه گاهی برای هر کدامشان چندین ماه تمرین کردهام. البته خودم هم اصرار به شخصی کار کردن دارم، چون میتوانم هر چه میخواهم را بنویسم؛ ضمن اینکه تجربهی ساخت موسیقی فیلم را هم دارم که با همکاری با «سیروس مقدم» انجام شد که البته ادامه پیدا نکرد.
یگانه حسینینیا: فیلمسازان هم آهنگسازان خودشان را دارند.
آرش هژیر آزاد: کارگردانان دوست ندارند سراغ کار جدید بروند.
آرش هژیر آزاد: چند قطعه برای ارکستر بود؛ اما چون فکر کردیم که این اولین آلبومی است که میخواهیم منتشر کنیم و در قالب ویولون و پیانوست، همان قطعات برای پیانو و ویولون تنظیم شد. قطعهای هم برای پیانوی سولو بود و من دوباره یک خط ویولون به آن اضافه کردم.
یگانه حسینینیا: در فکر آلبوم بودن نداریم؛ در حالی که خیلیها میگفتند چرا این کار را انجام نمیدهید.
آرش هژیر آزاد: یک حسی داشتم که آلبوم دادن که کار من نیست.
آرش هژیر آزاد: اتفاقا به نظر من میتوانیم در دنیا رکوردار موسیقی باشیم، چون مردم ما علاقهی بسیاری به موسیقی دارند، منتها به همان شدتی که به آن علاقه دارند دربارهی جست و جو در موسیقی کاهل هستند. عادت کردهایم که هر چی دم دستمان باشد را مصرف کنیم.
وقتی میبینید آلبوم فلان خوانندهی پاپ با چنین سرعتی به فروش میرود، چه حسی پیدا میکنید؟
آرش هژیر آزاد: مشکلی ندارم. طبیعی است که مردم آن موسیقی را بیشتر دوست دارند. 90 درصد مردم باید «حمید هیراد» و «بهنام بانی» و «حامد همایون» و امثال اینها را گوش کنند؛ اما باید ده درصد هم وجود داشته باشد کهموسیقی کلاسیک و جدیتر دوست داشته باشد. در جامعهی غرب هم همینطور است؛ ما آن ده درصد را نداریم.
یگانه حسینینیا: اما کنسرت شیلرر هم در ایران با استقبال مواجه میشود. او تمام ترکهای بدون خواننده را اجرا کرد اما مردم ایران اجرا کرد.
آرش هژیر آزاد: شهرت او هم به خاطر خوانندههایش است.
یگانه حسینینیا: اینائودی چطور؟
آرش هژیر آزاد: بله نکتهی عجیب همین است. آن موزیک برای من بسیار الهامبخش بود. من زیاد خودم را درگیر سبک نمیکنم.
آرش هژیر آزاد: با غیرت ساز میزند.
یگانه حسینینیا: به مرور من خیلی سلایق موسیقیمان مثل هم شده است. خیلی شبیه هم شدهایم .
- پیش از اینکه به این اجرا برسیم؛ کمی دربارهی فعالیتهای موسیقایی خودتان و نقطهی تلاقی فعالیتهای موسیقیتان میگویید؟
- بر عکس این اتفاق هم میافتاد؟
- «لیرا» از همان زمان شکل گرفت دیگر؟
- هیچ فکر کردید که به این ترکیب، ساز دیگری هم اضافه کنید؟
یگانه حسینی نیا: یکی از زیباترین ترکیبات است.
آرش هژیر آزاد: این شانسی بود که ما داشتیم. اگر ایشان کلارینت مینواخت یا من ساز دیگری، قضیه این همه جدی نمیشد.
یگانه حسینینیا: ما سال 89 تصمیم گرفتیم اولین کنسرتمان را به صورت رسمی برگزار کنیم و به همین خاطر کلیسای آلمانها را اجاره کردیم و کنسرت گذاشتیم. برای آن اجرا بلیت هم فروختیم. یادم میآید که سالن پر شده بود و استقبال خیلی خوبی از برنامهی ما شد. ما در آن اجرا، فقط رپرتوار کلاسیک – بیشتر موتسارت- نواختیم و به نظرم تجربهی بسیار خوبی برای هر دوی ما بود. اولین کنسرت حس بسیار خوبی بود و دیگر تا سال 93 اجرا نکردیم. این طور نیست آرش؟
آرش هژیر آزاد: چرا در فستیوال کلاسیک تا معاصر اجرا داشتیم.
یگانه حسینینیا: بله! آن فستیوال در سالن آوینی دانشگاه تهران انجام شد و ما در آن «دورژاک» نواختیم. دوئت ما بیشتر داشت شکل میگرفت تا خرداد 93 که ازدواج کردیم و همان سال یک کنسرت در تالار رودکی برگزار کردیم که خیلی باشکوه بود. ما عروسی نگرفتیم؛ با خودمان می گفتیم این انگار جشن عروسیمان میشود.
آرش هژیر آزاد: همه شب عروسیشان خوش میگذرانند، ما داشتیم زجر میکشیدیم.
- زجر چرا؟
یگانه حسینینیا: فقط قطعات کلاسیک نواختیم. رپرتوار بسیار سختی بود.
آرش هژیر آزاد: نزدیک عید بود و ترافیک بسیار وحشتناک. قرار بود اجرای ما ساعت 8 شب باشد و قاعدتا باید 6 و نیم آنجا میبودیم؛ اما یک ربع به هشت رسیدیم. دیگر خودتان ترافیک را تصور کنید.
یگانه حسینینیا: دو ساعت اتوبان کردستان قفل بود. همهاش احساس میکردم که ایکاش من بتوانم پرواز کنم. تالار رودکی هم طوری است که سر ساعت اجراهایش شروع شود. نه تست نور دادیم و نه ساوندچک؛ خودمان را برای اجرا آماده بودیم؛ اما انقدر استرس داشتیم که نمیدانستیم چه اجرا میکنیم. سالن هم یک هفته قبل از اجرا سولد اوت شده بود. مانده بودیم که این همه آدم چطور ما را میشناسند؟
- اجرا چطور شد؟
یگانه حسینینیا: میتوانست بهتر باشد؛ اما برای من قابل قبول بود. بعد که فیلمها را میدیدیم لااقل حالمان بد نمیشد (خنده) دیدهاید که بعضی وقتها حالِ آدم بد از کاری که انجام داده است، بد میشود؟ اما به هر حال میتوانستیم بهتر باشیم. ای کاش اجرا را کمی عقب میانداختند؛ اما باز تجربهی خوبی بود؛ به هر حال تا الان اجرایی نداشتیم تا اینکه موسیقی- تجربه ما پیشنهاد این اجرا را داد.
- دربارهی همین اجرا توضیحاتی میدهید؟
یگانه حسینینیا: من بهشان گفتم چرا دارید این کار را انجام میدهید؟
آرش هژیر آزاد: شاید اگر پیشنهاد این دوستان نبود ما به این زودی دیگر انگیزهی برگزاری کنسرت را نداشتیم؛ آدم با خودش فکر میکند این همه هزینه و زحمت برای چه؟ ضمن اینکه به هر حال استرس خود موزیک هم وجود دارند. حالا اما تمام کارها را خودِ این فستیوال انجام میدهد و نکتهی جالب این است که سراغ آلبوم اولیها آمدهاند وبا طعم موسیقی دیگری کار میکنند؛ البته خیلی از گروهها هم آلبوم اولی نیستند؛ اما موزیکشان بسیار خاص است. در واقع برگزارکنندگان تنها دنبالِ اجرای موسیقی برای کسب درآمد نبودهاند و کاری فرهنگی انجام دادهاند. خودشان هم هزینهی سالن و فیلممبرداری و غیره را میدهند.
یگانه حسینینیا: خیلی مثل خارج است (خنده)
آرش هژیر آزاد: شاید اگر آنها نبودند ما هیچگاه برای این آلبوم کنسرت نمیدادیم؛ هزینهها ممکن است کمرشکن نباشد اما دلخور کننده است و از آن بدتر بازخوردی هم ندارد. چرا نباید از این فستیوالها چند تا باشد. جشنوارهی فجر میتواند این وظیفه را به عهده بگیرد؟ اما همیشه موزیسینهای پاپ در آن حضور دارند.
یگانه حسینینیا: امیدوارم این حرکت ادامه داشته باشد.
آرش هژیر آزاد: هنرمند به انگیزه نیاز دارد؛ همین که سایت موسیقی ما مثلا با ما گفتوگو میپردازد برای ما انگیزه ایجاد میکند.
آقای هژیر آزاد شما اصولا آدم کمکاری در موسیقی هستید؟
آرش هژیر آزاد: از لحاظ شخصی نه؛ میدانید کار موزیسین دو شکل است. فعالیتهای شخصی که ممکن است خروجی پیدا کند یا خیر؟ اما با این وجود من خودم را خیلی پرکار نمیدانم؛ مشکلی که خیلی از ما موزیسینها به خصوص آنانی که علاقهمند به نوع متفاوتی از کار هستند و به موسیقی بیکلام اعتقاد دارند، داریم این است که عموم مردم با این موسیقی ارتباط ندارند؛ این افراد برای اینکه بتوانند حجم کارهایی که به صورت شخصی انجام میدهند را ارایه دهند با مشکل مواجه شوند.
- فعالیت در ارکسترهایی که با ایدههایتان هماهنگ باشد، چطور؟
یگانه حسینینیا: معروف تر! نه الزاما بهتر.
آرش هژیر آزاد: نه حتما بهتر هستند. ببینید کارهای من بیشتر در محیط دانشگاهی است که کمتر شنیده میشود؛ اگرچه گاهی برای هر کدامشان چندین ماه تمرین کردهام. البته خودم هم اصرار به شخصی کار کردن دارم، چون میتوانم هر چه میخواهم را بنویسم؛ ضمن اینکه تجربهی ساخت موسیقی فیلم را هم دارم که با همکاری با «سیروس مقدم» انجام شد که البته ادامه پیدا نکرد.
یگانه حسینینیا: فیلمسازان هم آهنگسازان خودشان را دارند.
آرش هژیر آزاد: کارگردانان دوست ندارند سراغ کار جدید بروند.
- زندگیتان از راه موسیقی میگذرد؟
- در تهران – مریخ شما بیشتر نوازنده بودهاید یا آهنگساز؟
- منظورتان چیست؟
- چرا؟ چه ایدهای در این اثر انجام نشده است؟
- به نظر میرسد آرش در موسیقی بسیار ایدهآلیست است کار کردن با آن سخت نیست؟
- برسیم به تهران- مریخ که بخشی از کنسرتِ شما به آن اختصاص دارد. دربارهی این آلبوم توضیح میدهید؟
آرش هژیر آزاد: چند قطعه برای ارکستر بود؛ اما چون فکر کردیم که این اولین آلبومی است که میخواهیم منتشر کنیم و در قالب ویولون و پیانوست، همان قطعات برای پیانو و ویولون تنظیم شد. قطعهای هم برای پیانوی سولو بود و من دوباره یک خط ویولون به آن اضافه کردم.
- بخشِ بداهه هم بود؟
- از سال 89 تا حالا یعنی هفت سال صرف ساخت آلبومی میشود که همهمان میدانیم این نوع موسیقی مخاطب چندانی ندارد؟
یگانه حسینینیا: در فکر آلبوم بودن نداریم؛ در حالی که خیلیها میگفتند چرا این کار را انجام نمیدهید.
آرش هژیر آزاد: یک حسی داشتم که آلبوم دادن که کار من نیست.
- چرا؟
- تکلیف مخاطب چه میشود؟ خودتان میگویید که این آثار مخاطبی ندارد؟
آرش هژیر آزاد: اتفاقا به نظر من میتوانیم در دنیا رکوردار موسیقی باشیم، چون مردم ما علاقهی بسیاری به موسیقی دارند، منتها به همان شدتی که به آن علاقه دارند دربارهی جست و جو در موسیقی کاهل هستند. عادت کردهایم که هر چی دم دستمان باشد را مصرف کنیم.
وقتی میبینید آلبوم فلان خوانندهی پاپ با چنین سرعتی به فروش میرود، چه حسی پیدا میکنید؟
آرش هژیر آزاد: مشکلی ندارم. طبیعی است که مردم آن موسیقی را بیشتر دوست دارند. 90 درصد مردم باید «حمید هیراد» و «بهنام بانی» و «حامد همایون» و امثال اینها را گوش کنند؛ اما باید ده درصد هم وجود داشته باشد کهموسیقی کلاسیک و جدیتر دوست داشته باشد. در جامعهی غرب هم همینطور است؛ ما آن ده درصد را نداریم.
یگانه حسینینیا: اما کنسرت شیلرر هم در ایران با استقبال مواجه میشود. او تمام ترکهای بدون خواننده را اجرا کرد اما مردم ایران اجرا کرد.
آرش هژیر آزاد: شهرت او هم به خاطر خوانندههایش است.
یگانه حسینینیا: اینائودی چطور؟
آرش هژیر آزاد: بله نکتهی عجیب همین است. آن موزیک برای من بسیار الهامبخش بود. من زیاد خودم را درگیر سبک نمیکنم.
- این موسیقی شما کلاسیک نیست؟
- نواختن در کار آرش چه تفاوتی با کارهای دیگر دارد؟
- تاثیری هم میگذارد؟
آرش هژیر آزاد: با غیرت ساز میزند.
یگانه حسینینیا: به مرور من خیلی سلایق موسیقیمان مثل هم شده است. خیلی شبیه هم شدهایم .
- حرفی از این کنسرت مانده است؟
منبع:
سایت موسیقی ما
تاریخ انتشار : چهارشنبه 19 اردیبهشت 1397 - 11:40
افزودن یک دیدگاه جدید